P. Ton Deenen, O.Carm.

Op 4 februari 2004 overleed pater Ton Deenen (77), die samen met ds. Colijn één van de initiatiefnemers en eerste voorgangers van het OCP was. Door zijn persoonlijke betrokkenheid en (vanaf 1987) in zijn functie als deken van Nijmegen heeft pater Deenen veel voor het OCP betekend.

In memoriam p. Ton Deenen, O.Carm. (1926–2004)

“Als we het leven van pater Ton Deenen overzien, mogen we spreken van een zeer vruchtbaar leven als karmeliet en priester.

Op vele plekken in het land, teveel om hier te noemen, is Ton actief, zowel in het pastoraat als in de oecumene. Zo ook in diverse parochies en bestuurlijke verbanden als dekenaten, waar hij deken is, en in oecumenische verbanden en Raden van Kerken, zowel in het bisdom Groningen en Den Bosch. Bij zijn afscheid uit Nijmegen, wordt hij in 1993 koninklijk onderscheiden als Officier in de Orde van Oranje Nassau.

Binnen de Karmel is Ton ook een belangrijk persoon, die in diverse kloosters vitale functies vervult tot opbouw van de gemeenschap, met name in de tijd dat hij in Dordrecht prefect is van de fraters en later lid is van het vormingsteam in Boxmeer. Mede door zijn manier van leven en werken, is hij voor velen een steun in hun levenskeuze en het verdere leven. Hij begeleidt een nieuwe generatie vrouwen en mannen die zich met de Karmel verbinden.

In de Karmel van Zenderen is Ton weer een gewaardeerd lid van de stuurgroep. Ook in het team van Karmel Twente is Ton gezien.

Wie Ton heeft meegemaakt, draagt van hem het beeld mee van een gaaf mens. Heel het doen en laten van Ton, zijn preken en overwegingen, zijn omgang met mensen, ook met zijn familie en vrienden die hem heel dierbaar waren, alles getuigt van vastheid en stevigheid, van vertrouwen, wijsheid en levensmoed. Zijn manier van leven en werken, van denken en doen, straalde iets uit van degelijkheid, waarachtigheid en eerlijkheid. Ton was een ruimdenkend mens: zijn staan in kerk en wereld draaide om wezenlijke zaken die ertoe deden. Ton sprak geen onbegrijpelijke taal en sprak niet op plechtige of verheven toon, maar hem hield bezig wat het leven goed, heel en mooi maakte. Zelf leefde hij heel sober, aan zijn kleren te zien soms wel te sober. Hij liet zich op dat terrein weinig gezeggen, maar hij voedde zich met innerlijke kracht, getuige de vele boeken die hij ook de laatste jaren ter hand nam.

De humor waarin hij vroeger naar zijn omgeving zo sterk was, kwam nu naar hem toe in ‘Kopspijkers’, waarvan hij genoot en dat herinnering opriep aan zijn kunst tot relativeren. Zeker de laatste jaren staken zijn lijfelijke zwakheid en broosheid sterk af tegen zijn innerlijke kracht om nog in zoveel zaken mee te denken. Ton heeft een Godsgeloof dat in de stilte groeit. Hij getuigt er in zijn overwegingen van hoe God ons uitnodigt mee te werken met de mogelijkheden en kansen die ons geboden worden. Tons leven als karmeliet en pastor was gebouwd als een huis op de rots (Lukas 6,48). De laatste tijd zag en zei men geregeld dat Ton vermagerde en er niet goed uitzag. Soms lag hij een dag op bed, maar stond toch weer op tot die woensdag 4 februari toen zijn hart het begaf… o “zalige dood”. Zijn aardse huis mag nu zijn ingestort, Tons huis is nu bij God, in een huis niet door mensen gemaakt. Moge hij leven in de vrede en vreugde van de verrezen Heer.”